بیمارستانها Hospitals

بکی از دوستان بسیار خوب از من خواستند که مقاله ای راجع به بیمارستانهای امریکا بنویسم.

بیمارستانها در امریکا مانند ایران یا وابسته به یک دانشگاه هستند مانند بیمارستان استنفورد که هر دو‌ دختر من آنجا بدنیا آمده اند. یا متعلق به شرکتهای خصوصی هستند و یا جزو یک گروه پزشکی غیر انتفاعی هستند و یا جزو بیمارستانهای ارتش.

در هر صورت همه این بیمارستانها مجبور به قبول بیمار اورژانسی هستند و هیچگاه مسئله پول تا پایان معالجه مطرح نمیشود بنابراین غنی و فقیر در اورژانس برابر هستند.

حالا معالجه تمام شده و‌شما بخانه رفته اید ( خیر نه می توانند شما را نگه دارند نه گواهینامه نه شناسنامه تان را). حالا وقت پرداخت است. چند حالت وجود دارد:
۱- شما بیمه دارید. بیمه مثلا نود در صد مخارج را می دهد و‌ شما ده درصد.
۲- شما بیمه ندارید ولی یا پول دارید یا خانه خودتان را و یا ماشین خودتان را . پول بیمارستان را باید بدهید و گرنه حرفه ای بنام کلکتور را بجان شما می اندازند که ثروت شما را شناسایی و‌ پول را از شما وصول می کند.
۳- شما هیچ ندارید. نه پول نه خانه و ‌نه ماشین. شما یک ریال هم نمیدهید و‌ با گرفتن پول بیشتر از دو‌گروه بالا خرج شما را در میاورند.

داستان آمبولانس چیست؟

آمبولانس متعلق به شرکتهای خصوصی است و‌ هر کس زودتر رسید شما را می برد پس زود می رسند.

چقدر خرج دارند؟ حداقل ده هزار دلار در اطراف ما.

هلیکوپتر چی؟ آنهم خصوصی است. چند؟ اخیرا یکی از افراد فامیل را که در فلوریدا سکته کرده بود بردند بیمارستان. پرواز بیست دقیقه بود و‌ صورتحساب سی و‌ هشت هزار دلار.

سرویس بیمارستان چطور است؟ بالاترین تکنولوژی جهان در بیمارستانهای امریکا یافت می شود. وقتی دختر بررگ ‌من بدلایل ژنتیکی خونریزی مغزی کرد فقط در امریکا قابل نجات بود. صورتحساب برای هفت عمل و یکماه و اندی بیمارستان دو ‌میلیون دلار که بیمه داد. در ضمن همه این حرفها به بیماران دیابتی غذای معمولی میدهند و‌ بعد که قند بالا رفت به آنها انسولین می دهند که احمقانه است. اشتباه منجر به مرگ در اینجا هم وجود دارد ولی شاید بخاطر قوانین سخت کمی کمتر.