قاره اقیانوسیه Oceania Continent

بالاخره بعد از مدتی برنامه ریزی و اینکه به کدام سمت بروم قاره اقیانوسیه را برای سفر بعدی انتخاب کردم. چرا؟

اولا تصمیم گرفته ام که تا پایان سال ۲۰۲۰ به تمام ۱۹۳ کشور سازمان ملل سفر کرده باشم.

شمارش فعلی من از این ۱۹۳ کشور ۱۲۸ کشور است. فکر می کنم در اینصورت اولین ایرانی خواهم بود که به تمام ۱۹۳ کشور رفته. لطفا اگر شخص دیگری را می شناسید خبر بدهید.

دوم اینکه فعلا از خیر ۳۲۷ کشور و‌ منطقه کلوپ صد کشوریها که ۱۶۴ تای آنها را دیده ام بگذرم و آنرا بگذارم برای بعد از ۲۰۲۰ اگرچه با رسیدن به ۱۹۳ از ۱۲۸ اتوماتیک ۶۶ کشور هم به لیست صد کشوریها هم اضافه شده و به ۲۳۰ خواهم رسید و شاید حتی بالاتر چون ممکنست که در راه ۱۹۳ بتوانم با چند ویراژ چند تا هم از لیست صد کشوریها اضافه کنم.

بعد از بررسی کشورهای باقیمانده به نتایج زیر رسیدم

۴۶ کشور از قاره افریقا باقیمانده

۶ کشور از قاره آسیا

۱۲ کشور از قاره اقیانوسیه

۱ کشور از منطقه کاراییب

با توجه به مناطق فوق دیدم مشکلترین قسمت دیدن اقیانوسیه است. چرا؟ بخاطر اینکه این قاره شامل ۱۴ کشور است که همه بصورت جزایری در اقیانوس آرام هستند. برای همین نام آن اقیانوسیه است. سفر کردن از جزیره به جزیره جزو مشکلترین ها است زیرا بین تمام جزایر پرواز وجود ندارد و باید از یک جزیره اصلی پرواز به این جزایر را انجام بدهید. در این سفر من بهمین علت باید چهار بار به جزیره فیجی سفر کنم و هر بار یکشب بمانم.

لیست کشورهای عضو سازمان ملل این قاره به این شرح است:
استرالیا
نیوزیلند
فیجی
ساموا
سالومون آیلندز
مارشال آیلندز
مایکرونیژیا
پالاو
نیو گینه پاپوا
نارو
کیریباتی
توالو
ونواتو
تونگا

از کشورهای فوق فقط استرالیا و‌ نیوزیلند را حدود سی سال پیش دیده ام بنابراین دوازده کشور باقی می ماند که حتی اسم بعضی را قبلا نشنیده بودم و بعضی جزایر جمعیتشان ۱۲۰۰۰ نفر است ولی معهذا یک کشور هستند.

خلاصه تصمیم گرفتم که با رفتن به این قاره و دیدن این دوازده کشور یک قاره دیگر را هم کامل بکنم که فقط آسیا و افریقا باقی بماند.

طبق معمول هدفم یکهزار دلار برای هر کشور بود که شامل بلیط و هزینه های دیگر بود.

بعد از چک کردن بلیط های اولین دو‌ کشور دیدم فقط ۳۵۰۰ دلار پول بلیط می شود و اینطوری سفر گران می شود.

با مراجعه به دوست بسیار با معلوماتم بنام گوگل ، آژانسی را در استرالیا گیر آوردم که متخصص اینگونه سفرها است.

نام کشورها را دادم. هدفم را گفتم و ریش و قیچی را دادم بدستشان.

آقای کریس توانست تمام دوازده کشور را با هشت هزار دلار برایم جور کند که بی نظیر است ولی هتلها را باید خودم رزرو می کردم.

هنوز شانس کشوری هزار دلار یا اندکی بیشتر وجود دارد البته بگویم که یکشب را باید در فیلیپین بگذرانم که قبلا رفته ام ولی برای رفتن به یکی از جزایر راه دیگری نیست.

یکشب را هم باید در جزیره گوام بگذرانم که جزو امریکاست ولی در شمارش کلوپ صد کشوریها شمرده میشود پس شمارش صد کشوری هایم ۱۳ تا بالا خواهد رفت و به ۱۷۷ خواهد رسید و کشورهای سازمان ملل به ۱۴۰ خواهد رسید.

دو تا از توقفهایم کمتر از سه ساعت خواهد بود که علت کمبود پرواز به این مناطق است.

در جزیره نارو که استرالیا مهاجران غیر قانونی را به آنجا می فرستد فقط هفته ای یک پرواز هست که میاید و سه ساعت بعد بر می گردد. اگر با همان پرواز بر نگردم یکهفته باید آنجا بمانم.

فکر می کنم اینبار برای اولین بار یک بیمه سفر چهارصد دلاری بخرم چون‌ ریسک زیادی وجود دارد از جمله اینکه اگر هوا در یکی از این جزایر بد بشود و‌ پرواز صورت نگیرد تمام پروازهای دیگرم را ممکنست از دست بدهم ولی ماه نوامبر شانس طوفانش کمتر است.

بعد از این سفر وقت سفر به کشور خطرناک هاییتی است در کاراییب.

احتمال دارد با یک سفر سک سکی در ماه دسامبر با چند ساعت توقف قال این قضیه را هم بکنم که بتوانم روی افریقا و آسیا تمرکز کنم.

دوستانی که نظری یا پیشنهادی دارند بفرمایند.