می خواهید خلبان حرفه ای شوید؟ ده درصد شانس هست که نتوانید! Do You Want to Become a Professional Pilot? There Is a 10% Chance You Cannot

سال ۱۳۵۰ (۱۹۷۵) بود که دیپلم گرفتم. هنوز هیجده سالم تمام نشده بود و “ایران ار” آگهی کرده بود که برای تعلیم خلبانی افراد ۱۹ سال به بالا را قبول می کند. آن سال که شانس من صفر بود. به دانشگاه رفتم و بعد از اتمام سال اول که دیگر تا ۱۹ سالگی فاصله ای نداشتم دوباره تقاضا دادم. باز گفتند که هنوز ۱۹ ساله نیستی. گفتم الان تیرماه است و قبل از اینکه برنامه آموزش شروع بشود من ۱۹ ساله شده ام بالاخره قبول کردند. انتخابات کتبی و مصاحبه هوش را قبول شدم. حالا نوبت آزمایش چشم بود از چشمان خود خیلی مطمئن بودم و تمام تست ها را عالی انجام دادم. در آخر دفترچه ای به نام  “ISHIHARA “را جلویم گذاشتند و گفتند بخوان من فقط سه صفحه از دوازده صفحه را می توانستم بخوانم و بقیه به صورت نقطه های رنگی به نظرم می آمد و هیچ حرف و عددی را نمی دیدم. در پایان گفتند که تو کوررنگ هستی و نمی توانی خلبان بازرگانی یا جنگنده شوی و فقط می توانی خلبان شخصی برای پرواز چشمی بشوی!

آن روز تکلیف زندگی ام تا حدی روشن شد. باید خلبان حرفه ای بودن را فراموش می کردم.

بار دومی که با مسئله کوررنگی یا RED AND GREEN DEFICIENCY باید سروکله می زدم در سال سوم دانشگاه و پس از اتمام دوره خلبانی شخصی بود. همکاران برای من نقشه ها داشتند که من معلم خلبان باشگاه بشوم. پس از رد شدن مجدد در آزمایش “ایشیهارا ” همه تعجب کرده بودند و ناامید شده بودند ولی با معرفت خاص ایرانی گفتند که ما حاضریم در مورد تو استثناء قائل بشویم. من که می دانستم که این استثناء ها تاریخ مصرف دارد آن را قبول نکردم.

سومین بار که با کتاب “ایشیهارا” باید دست و پنجه نرم می کردم همانطور که در کتاب مدیریت در عمل هم گفته ام موقعی بود که من تازه به شغل ریاست کیفیت رسیده بودم و هنوز یک هفته از شغل جدید نمی گذشت که مدیر کیفیت مرا صدا کرد و گفت که آبروی مان در خطر است. زیرا ما داریم مانیتور رنگی برای شرکت DATA POINT در تگزاس می سازیم ولی در بازرسی آنها دارند یک سوم را رد می کنند که ما باید در تمام جعبه ها را باز کرده و تمام مانیتورها را درآورده و دوباره آنها را تست بنماییم. اولین فکری که به مغزم رسید تست ISHIHARA بود. بلافاصله کتاب را سفارش دادم و از بیست مسئول تنظیم رنگ ها، تست گرفتم. دو نفر از آنها یعنی ده درصد رد شدند. آنها را به کارهای دیگر گماردیم. مرحله بعدی تست دو بازرس شرکت “دیتا پوینت” بود. یکی قبول شد و دومی رد شد و این همان کسی بود که تمام مانیتورها را رد می کرد. به او گفتم تو چگونه اینها را رد می کردی در حالیکه تو هم مثل من هستی و رنگها را نمی توانی همانی که هستند ببینی. تو جزو ده درصد مردانی هستی که بیماری کمبود رنگ قرمز و سبز دارند و خودشان خبر ندارند و هیچگاه نمی توانند خلبان و فضانورد بشوند. بهرحال طرف معذرت خواهی کرد و قول داد که دفعه بعد اگر خواست مانیتورها را رد کند با بقیه چک کند. این باعث شده که کیفیت مانیتورها ظرف یک هفته از یک سوم ردی به یک درصد برسد. همه تعجب کرده بودند و من یک اضافه حقوق خوب گرفتم. بالاخره کوررنگی که یک نکته منفی بود تبدیل به یک اتفاق مثبت در زندگی من شد.

اگر می خواهید خلبان بشوید این تست را که آدرس لینک آن را در زیر آورده ام بردارید و چشم خود را محک بزنید. اگر از ۱۲ صفحه فقط یکی را می بینید شما کاملاً کوررنگ هستید و خودتان هم این را قبلاً فهمیده اید ولی اگر سه صفحه از دوازده صفحه را می خوانید مانند من هستید. با گرفتن یک طلق یا شیشه قرمز در جلوی چشمان خود می توانید تمام ۱۲ صفحه را مثل آدم های سالم بخوانید. اگر در تست رد شدید ناراحت نشوید. شاید این تجربه گرانبها روزی در آینده به کمکتان بیاید و اضافه حقوقی نیز بابت آن دریافت کنید.

لطفاً application به نام EYEEXAM را از اپل دانلود کنید یا به سایت Eye Exam وارد شوید و تست مربوطه را از خود بگیرید.