تست کوروت سی دو Testing the C2 Corvette

برای یادآوری مدل های مختلف کوروت به قرار زیر هستند که البته C1 دارای مدل های مختلف با چراغ های جلوی مختلف است ولی در مدل های بعدی این اختلاف قیافه به آن صورت وجود ندارد.

C1 = 1953 – ۱۹۶۲

C2 = 1963 – ۱۹۶۷

C3 = 1968 – ۱۹۸۲

C4 = 1984 – ۱۹۹۶

C5 = 1997 – ۲۰۰۴

C6 = 2005 – ۲۰۱۳

C7 = 2014 – Now

از تمام مدل های کوروت قبلاً اتاق C1 را در تهران قبل از انقلاب یا زمان انقلاب سوار شده بودم. کوروت C5 را در سال ۱۹۹۹ برای مجله ماشین تست کردم که مقاله هیچگاه نرسید و من هم هیچگاه کپی نگاه نمی داشتم. تجربه بعدی با C5 هنگامی بود که در حضور پلیس شهر رالی در کارولینای شمالی باید طریقه زیر ماشین رفتن باجناق و در پی آن فوت وی را با کوروت خودش تست می کردیم و می دیدیم که ماشین در حالت دنده عقب و خلاص چقدر سرعت می گیرد.

حالا نوبت کوروت C2 بود. همانطور که قبلاً گفته ام ایرانی های مقیم امریکا علاقه چندانی به ماشین های امریکایی ندارند بجز تسلا بنابراین من کمتر شانس امتحان ماشین امریکایی را دارم.

اخیراً یکی از دوستان که قبلاً فراری ۳۶۰ و بنتلی جی تی و مرسدس اس کلاس وی را تست کرده بودم و اکنون یک تسلا نیز دارد یک کوروت مدل ۶۴ خریده که بسیار تمیز است و حدود ۶۵۰۰۰ دلار بابت آن داده است.

ماشین بسیار تمیز است و همه چیز آن کار می کند. این کوروت ها از موتور ۵٫۴ لیتری، ۶٫۰ لیتری و ۷٫۰ لیتری استفاده کرده اند و متأسفانه من نمی دانستم که این کدامیک از موتورها است. دنده ها از سه و چهار دنده دستی تا دو دنده اتوماتیک وجود دارد و این ماشین دو دنده اتوماتیک بود.

ابعاد این ماشین به شرح زیر بود:

فاصله چرخ ها:   ۲۴۸۹ میلیمتر

طول:              ۴۵۵۴ میلیمتر

عرض:            ۱۷۶۳ میلیمتر

ارتفاع:             ۱۲۶۵ میلیمتر

وزن:               ۱۵۲۵ کیلوگرم

در سال ۱۹۶۳ کوروت C2 مدل استینگ ری ، دارای پنجره دو تکه در عقب بود و اگرچه برای دید عقب خوب نبود و سال بعد تبدیل به شیشه یک تکه شد ولی اکنون قیمت ماشین های کلاسیک مدل ۱۹۶۳ بخاطر پنجره عقب دو تکه بیشتر است و فقط علت آن تعداد کمتر آنها می باشد.

اگزوزهای این ماشین از بغل بیرون زده بود و بنظرم سفارشی بود و صدای موتور شبیه میل لنگ تخت بود که هر ۱۸۰ درجه دو سیلندر آتش می کنند. بجای اینکه هر ۹۰ درجه یکی اینکار را بکند. داشبورد گنبدی این ماشین بسیار جالب بنظر می آمد و رادیوی آن بحالت عمودی وصل شده بود.

کمربند ماشین برای شانه نبود و فقط جلوی شکم را می گرفت. که این مدل گاه می تواند خیلی بد باشد و کسی را می شناختم که نصف روده هایش را با چنین مدل کمربندی از دست داده بود البته اگر کمربند را نداشت کشته می شد.

بنظرم می آید که شتاب ماشین از صفر تا صد بالای ۸-۷ ثانیه بود که البته در زمان خودش خیلی خوب بوده.

فرمان ماشین هیدرولیک نبود که در نتیجه باید آن را بیشتر می گرداندید تا ماشین حرکت کند.

باک بنزین در وسط صندوق عقب با دهانه ای گشاد و دسترسی مستقیم به بنزین می توانست در یک تصادف از عقب بسیار خطرناک باشد. شما تا ته باک بنزین را می توانید از دهانه بنزین ببینید و چون پمپ های جدید باید به لبه ای گیر بکند و بعد نازل را به داخل فشار بدهید در این ماشین این کار کمی چالش داشت.

تست ماشین:

از خیابان خلوت و ساکت منزل دوستم راه افتادم. بعد از تسلا سواری تمام ماشین های دنیا بنظرم صدا می دهند و این حتی بیشتر هم صدا می داد و در این شهر که گرانترین شهر دنیاست و عاشق تسلا و سکوت، رانندگی با این ماشین کمی خجالت آور بود و باید یواش می رفتم که صدای ماشین زیاد درنیاید. پس از عبور از خیابان های این شهر و ورود به اتوبان شروع به گاز دادن کردم. وقتی که داشتم ۵۰ مایل می رفتم بنظرم آمد که دارم ۸۰ مایل می روم. ۵۰ تای آن سرعت بود و ۳۰ تای دیگر صدا. داشتم فکر می کردم که این ماشین متعلق به عصری است که صدای بیشتر مترادف با سرعت بیشتر بود.

کوروت از سال ۱۹۵۳ دنبال بدنه سبک بود و از فایبر گلاس استفاده می کرد و جزو پیشگامان در استفاده از آلومینیوم برای چرخ ها و کمک ها و شاسی بود. در مدل ‍C5 چوب بالسا را نیز به کف ماشین بسط داد و در C6 از شاسی آلومینیومی و بعد بدنه فیبر کربن استفاده نمود.

سر پیچ ها جرئت سرعت زیاد را نداشتم و با آن فرمان بزرگ نیز احساس راحتی نمی کردم و احساس می کردم که ماشین ممکنست از کنترل خارج بشود. اکنون پنجاه سالی از تولید این ماشین می گذرد و اتومبیل پیشرفت های زیادی در این زمان کرده است.

تنها قسمت ماشین که حالت نوئی نداشت راهنمای آن بود که بزحمت جا می رفت و فکر می کنم در صورت استفاده مکرر می توانست بشکند ولی غصه نخورید قطعات تمام کوروت ها در تمام امریکا به راحتی گیر می آیند.